و امّا مدرك قائل سوّم : صحيحه جميل بن درّاج از مولانا ابى عبد اللّه عليه السلام است كه از حضرتش راجع به مردى كه با بهيمه‌اى جمع شد سئوال نمودند : حضرت فرمودند : فاعل را بايد بقتل رساند . مرحوم شيخ الطائفه در كتاب استبصار بين اين اخبار جمع نموده و فرموده‌اند : تعزير را بايد بر موردى حمل كرد كه دخول و ايلاج واقع نشده باشد و حدّ محمول بر آنجائى است كه دخول صورت گرفته كه لازم است بر فاعل حدّ زانى را اجراء نمود يعنى در صورتى كه محصن بوده او را رجم كرده يا بنحو ديگر مىكشند و اگر محصن نباشد تنها صد تازيانه بر وى ميزنند . و اخبارى كه دلالت بر قتل فاعل دارند را بر موردى حمل كرده كه فعل مزبور سه مرتبه از فاعل صادر شده و بين آنها تعزير فاصله شده چه آنكه در روايت وارد شده اصحاب كبائر در صورتى كه دومرتبه برايشان حدّ جارى شود براى بار سوّم مىكشند بدون اينكه كبيره ، كبيره خاصّى باشد و اگر گفته شود : كه تعزير غير از حدّ است و در روايت مشار اليها لفظ حدّ آمده نه تعزير . در جواب فرموده : لفظ [ حدّ ] بر تعزير نيز اطلاق مىشود پس اشكالى ندارد كه از حدّ تعزير اراده شده باشد . مرحوم شارح مىفرماين : بر حمل دوّم شيخ ( ره ) يعنى حمل اخبار قتل بر كسى كه سه بار فعل